میگرن یک اختلال نورولوژیک چندعاملی است که شدت و دفعات آن تحت تأثیر سبک زندگی، تغذیه، استرس، وضعیت هورمونی و تعادل متابولیک مغز قرار دارد. شواهد علمی نشان میدهد که موارد زیر نقش کلیدی در بهبود میگرن دارند:
نظم خواب و بیداری (۷–۸ ساعت خواب شبانه) از طریق تنظیم ملاتونین و سروتونین باعث کاهش تحریکپذیری مسیرهای درد میشود.
- نظم وعدههای غذایی و پیشگیری از افت قند خون با کاهش تحریک عصبی وابسته به هیپوگلیسمی، دفعات حملات میگرن را کم میکند.
- پرهیز از محرکهای غذایی فردی مانند غذاهای فرآوریشده، کافئین زیاد، پنیرهای کهنه و نیتریتها در برخی بیماران مؤثر است.
- تأمین ریزمغذیهای مؤثر بر عملکرد میتوکندری و سیستم عصبی شامل منیزیم، ریبوفلاوین (B2) و کوآنزیم Q10، به کاهش شدت و فراوانی حملات کمک میکند.
- مدیریت استرس از طریق تکنیکهای آرامسازی، با کاهش فعالیت محور HPA و تحریک سیستم عصبی سهقلو، نقش مهمی در کنترل میگرن دارد.
- فعالیت بدنی منظم با شدت متوسط باعث بهبود جریان خون مغزی و تنظیم نوروترانسمیترها میشود.
- در زنان، کنترل نوسانات هورمونی بهویژه استروژن، نقش مهمی در کاهش میگرنهای وابسته به سیکل قاعدگی دارد.
- هیدراتاسیون کافی برای پیشگیری از سردردهای وابسته به کمآبی ضروری است.
- در موارد متوسط تا شدید، درمان دارویی هدفمند تحت نظر پزشک لازم است؛ مصرف بیش از حد مسکنها میتواند موجب سردرد برگشتی شود.